به درد و داغ خو کرديم و درمانی نمی خواهيم 

 برای خويش جز جان پريشانی نمی خواهيم 
دلم ديگر نمی گيرد نشان محمل ليلی  
سَر شوريده ای داريم و سامانی نمی خواهيم 
گل افشان است دامان نگاهم با صفای اشک

 مبار ای ابر پايين!  فيض بارانی نمی خواهيم 
همای بخت ديگر بر سر من سايه گستر نيست  
صفای صحبت جانانه جانانی نمی خواهيم 
 نشد شعر و غزل هم چاره ی شيداييم ای دوست 
دگر شعری نمی گوييم، ديوانی نمی خواهيم 

چراغ  چشم تو تا می درخشد در شب سردم 
 سراپا ناز من! شمع شبستانی نمی خواهيم

ز اين پس ما و در تنهايی شب ناله سر کردن

 بسان صبح بی تو روی خندانی نمی خواهيم

به دیگری دهم این دل

دل و دين و عقل و هوشم همه را به آب دادي

ز کدام باده ساقي به منه خراب دادي

دل عالمي ز جا شود چو نقاب بر گشودي

دو جهان به هم برآمد چو به زلف تاب دادي

همه کس نصيب دارد ز نشاتو شادي اما

به منه غريب مسکين غم بي حساب دادي

روم به جاي ديگر دل دهم به يار ديگر

هوای یار دیگر دارمو دیار دیگر

به ديگري دهم اين دل که خار کرديه توست

چرا که عاشق نو دارد اعتبار ديگر

خبر دهيد به صياد ما که ما رفتيم

به فکر صيد ديگر باشدو شکار ديگر

دل تنگی 


دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی

صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین

ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی

چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی

تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند

به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی

دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل

درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی

هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن

غم تنهای 

   آشــنا گر بدلــم هــست کــسی     

    آشــنا با دل من نیــست کــسی  

     می کــشم ازهمه سورنجوعـذاب

    یاوری نیــست به فریاد رســی   

    آرزو از چه کــنم عـــمر دراز   

  خــسته ام من دگــر از تک نفـسی

  به چه شـوقی بگــشایم پرو بال؟!

  که جهان بوده مــرا چون قــفسی

 که جهان بوده مـرا چون قــفسی   

چنان دل کندم از دونیا که شکلم شکل .....تنهایست

بیبین مرگ مرا درخویش که مرگ من تما شا یست

مرا در اوج میخواهی تماشا کن تماشا

دروغ این بوداز دیروز مرا امروزاشاکن

درین دونیا که هستی ابر نمی گیرید به حال من

همه از من گریزانند توهم بگزر ازین تنها

گره افتاده در کارم به خود کرده گریفتارم

میروم اما نمیپرسم زخویش

ره کجا منزل کجا مقصودچیست

بوسه میبخشم ولی خود غافلم

که این دل دیوانه رامعبود کیست

هیچ وقت دل به کسی نبند چون این دنیا اینقدر کوچیکه

 که دوتا دل توش جا نمیشهولی اگه بستی دیگه ازش جدا نشو

چون این دنیا اینقدربزرگه که دیگه پیداش نمیکنی